سالگرد جنایت!
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٦ تیر ،۱۳۸٦  کلمات کلیدی:

وقتی فیلم میم مثل مادر مرحوم ملاقلی پور را می دیدم نکته ای به ذهنم خطور کرد که در عین حال که تعجب میکردم چرا به ذهن کارگردان خطور نکرده دنبال فرصتی بودم تا به او انتقال بدهم تا در نسخه های بعدی فیلمش آن را لحاظ بکند ولی اجل بدیشان مهلت نداد و مطلب ما هم به جایی نرسید.ملاقلی پور در صحنه ای از فیلم، مادر را نشان میدهد که بعد از کلی کلنجار با فروشندگان آمپولهای گرانقیمت بیماران شیمیایی در روبروی ویترین مغازه های فروش صفحات  ال سی دی از حال میرود و در آن حالت نیمه هوشیاری گزارش دستگیری صدام و همچنین تاریخچه جنایات او را در صفحات ال سی دی مشاهده میکند.

با خودم فکر کردم که چه بهتر و درستتر بود که در این قسمت صحنه ای از کمکها و حمایتهای ممالک مترقی و مدافع حقوق بشر از صدام هم نمایش داده میشد که پشتیبانی فکری اطلاعاتی لجستیکی عراق، ببخشید صدام،و همچنین تغذیه شیمیایی او را بر عهده داشتند. شهدای سردشت توسط صدام کشته نشدند بلکه توسط غمخواران بزرگ بشریت! از پای در آمدند!

آمریکا، آلمان، فرانسه، ژاپن و ... همه در این جنایت سهیم بودند و تا ابد مهر ننگ این جنایت بر پیشانی شان سنگینی خواهد کرد

در ساعت 4:30 بعد از ظهر 7 روز هفتم تيرماه 1366 بمب شيميايي به سمت شهرستان سردشت شليك شد و پس از آن بود كه فاجعه حلبچه در كردستان عراق رخ داد. 
در آمارها تعداد شهداي بمباران سردشت 109 نفر و تعداد مصدومان 7 هزار نفر ثبت شده است.
تعداد جانبازان شيميايي سردشت نيز يك هزار و 324 نفر ذكر شده كه از اين تعداد 847 نفر مرد و 477 نفر زن هستند.

خدا ظالمان عالم را لعنت کند!